Dit was de dag dat

Joelende mensen vullen de straten van Parijs. De generaal te paard kijkt vol trots naar de menigte om hem heen. Uit elke straat komen hordes mensen zijn kant op. Mannen lachen, vrouwen schreeuwen, kinderen rennen en de honden blaffen. Iedereen is in een jubelstemming. Na jaren van chaos, terreur, komt er weer orde, rust en regelmaat een land dat verscheurd is en waar slootjes, kanalen en rivieren rood kleurden van het bloed. Dit is de dag waarop zij aan het wachten waren. Dit is de dag dat hij het gaat doen.

De groep van tegenstanders lijkt groter en groter te worden. In de afgelopen 5 jaar zijn zoveel families verscheurd door verdriet. Vaders gingen en kwamen niet terug. Broers stelden hun zussen gerust met de boodschap ‘voor de kerst zijn we terug’. Zoons werden opgehaald om vervolgens terug te keren zonder been of zonder arm. En wiens schuld is dat? De regering acht hem verantwoordelijk. De baas van het land. Hij moet boeten, hij moet leren dat we klaar met hem zijn. Dit is de dag dat hij vertrekt.

In de verte horen we hen aankomen. We verschuilen ons goed, stel dat we gevonden worden. Het licht van de fakkels weerkaatst in de ruiten van de huizen en winkels. We wilden eerst naar onze eigen winkel rennen toen we hoorden wat er te wachten stond, maar we bedachten ons. Stel dat ze de fakkels naar binnen gooien, dan zijn we er geweest. De horde mensen komt steeds dichterbij. We horen glas rinkelen, we horen gelach en gescheld. Iemand probeert zijn eigendommen te redden, maar wordt hardhandig neergeslagen. Dit is de dag dat ons ras veranderd.

Onder luid gejuich gaat de paal omhoog. De mensen om mij heen kunnen het geloven. Naast barst een vrouw in huilen uit. Voor het eerst is 28 jaar ziet ze haar zus weer. Hardop vraagt ze zich af hoe ze zal reageren. Een man is dolblij en neemt nog een slok van zijn wodka. Mensen beklimmen de muur, rennen door de doorgang en roepen naar bekenden. Er wordt historie geschreven, betere tijden liggen in het verschiet. Nog even en dan zijn we niet meer gescheiden, maar zijn we één. Dit is de dag dat het gordijn neerkwam.

Vandaag, 9 november, is een historische dag. Het is de dag dat Frankrijk weer een alleenheerser kreeg, namelijk Napoleon Bonaparte. Het is de dag dat keizer Wilhelm II, keizer van Duitsland, gedwongen aftrad naar aanleiding van de verloren oorlog. De dag dat joden beseften dat Duitsland niet hun land was, tijdens de Kristalnacht. En de dag dat er een einde kwam aan de scheiding tussen Oost & West, de dag dat de Berlijnse Muur viel. Dit was de dag dat er historie werd geschreven.

Donkere dagen opkomst

herfstbladerenZittend in het kozijn kijk ik door mijn raam naar buiten. Voor me ligt de wereld open. Ik zie mensen langsrijden in verschillende auto’s, groot & klein, rood & blauw & groen. Aan de overkant lopen mensen de Blokker in en uit. Een meisje rent lachend voor haar moeder uit om de Intertoys te bezoeken. Even verderop staan twee mannen te praten, terwijl hun honden samen aan het spelen zijn. Toch heeft dit alles niet mijn volste aandacht. Ik kijk, verdiept in gedachten, naar de boom voor mijn huis. Zeg maar boompje.

De takken en bladeren van dit boompje zwieren sierlijk heen en weer in de wind. Ze lijken het leuk te hebben. Maar wat wil je ook anders als je zo mooi gekleurd bent. Rood, geel, goud. Geen enkel bruin of groen blaadje. Het lijkt wel of deze boom een heugelijk feest heeft. Alsof hij (of zij natuurlijk) is uitgenodigd voor het bal der ballen onder de bomen. Het bal dat elk jaar plaatsvindt rond deze tijd van het jaar. En je mag alleen komen als je net zo mooi gekleurd bent als deze boom.

Alleen is de feestelijke stemming van dat bal maar voor korte duur. In de verte rollen steeds donkerdere wolken richting de bomen, de wind steekt op en de temperatuur lijkt alleen nog maar te zakken. Voorzichtig prikt de eerste druppel door het deken van wolken. Langzaam daalt deze druppel richting de aarde, richting de takken en bladeren van de boom voor me. De druppel is niet alleen, want vele broertjes en zusjes van de druppel volgen het voorbeeld. De vrolijke stemming van het bomenbal lijkt plaats te moeten maken voor het feest van de regendruppels.

Maar dan, als je denkt dat de bomen slechts te maken hebben met wat vocht, wordt de wind krachtiger. De takken en bladeren bewegen niet langer sierlijk op de wind, maar gaan steeds ruwer heen en weer. Plots verliest één van de prachtig gekleurde bladeren zijn houvast en dwarrelt naar beneden. Dan weet je dat het over is, dan de donkeren dagen van de winter volgen. Binnen een week is de boom leeg, alsof hij (of zij natuurlijk) zich heeft uitgeschut om zich definitief in de winterslaap te laten vallen. Hopen dat ik over een paar maanden weer mag genieten van de nieuwe jonge en frisse bladeren.

Een OV-chipkaart in plaats van drie dagen eten

Terwijl ik achteloos denk in te checken en al bijna door het poortje ben gelopen, valt mijn oog op het scherm waar behoort te staan: “Altijd voordeel, check-in”. Nu staat er namelijk iets anders: “Kaart verloopt op 03/011”. Verrek, dat is waar ook, die kaarten verlopen en de mijne is aan vervanging toe. Terwijl ik naar de trein loop, bedenk ik wanneer ik dit kan regelen en voor ik het weet verdwijnt de gedachte weer naar de achtergrond.

Laat ik voorop stellen dat ik een groot fan ben van de OV-chipkaart. Wat een uitvinding: een kaart waarmee je kan reizen met de trein, bus, tram, metro en zelfs sommige ‘bootdiensten’. Enkel wat geld er op en in- & uitchecken. Geen gedoe meer met treinkaartje, strippenkaarten en tickets kopen bij de chauffeur. Natuurlijk was het wennen, maar nu zou ik niet meer terug willen.

Toch vreet er iets aan mij over de OV-chipkaart. Hoe kan een kaart, waarmee je moet inchecken ‘verlopen’? Oké, je pinpas wordt ook wel eens vernieuwd, maar dan kan je er ook meer mee doen. Eens in de zoveel tijd komt er ook een nieuw ledenpasje van het Zilveren Kruis, maar die is dan wel gratis. De OV-chipkaart moet ook vernieuwd worden. Echter, er zijn geen vernieuwingen, je kan er dus nog steeds hetzelfde mee (in- & uitchecken), maar kost je wel €7,50, of je nu een persoonlijke of anonieme kaart neemt.

Dit vind ik nu toch zo belachelijk. Een pasje laten maken voor €7,50. Als de nieuwe kaart op de mat valt, dan staat dat gelijk aan ongeveer 3 dagen eten. Dan denk je misschien, er zal vast wel wat geld op de kaart staan. NEE! Zelfs dat niet. Ik vraag me dan toch af waarom deze kaart zo duur is. Is het geld nodig voor een bedrijfsuitje? Of krijg ik dan toch echt een OV-chipkaart van goud? Ben bang van niet.

Natuurlijk schoon

Naar buiten starend vervolg ik mijn reis naar Amsterdam. De zwoele nazomer ochtendzon verlicht het landschap. Nog niet geheel op kracht, maar een met een lichtje oranje tint zie ik bomen, weilanden, boerderijen en dorpjes aan mij voorbij razen. Ik geniet van alles wat zie en voel. Mensen om mij heen in de trein zijn verdiept in hun ochtend bezigheden en hebben geen oog voor dit natuurlijk schoon. De mevrouw naast me wordt gebeld door haar moeder met de vraag of ze al op pad is, de oude man tegen over me zit te knikkebollen en jonge knaap leest de NRC Next. Alle drie opgeslokt in hun eigen wereld.

Maar het zijn die mensen die vaak klagen: “Het regent ook altijd hier in Nederland”, “Nederland? Nee, geef mij de heuvels en bergen rond Zuid-Frankrijk maar” of “Weer bladeren op de rails?”.  De negativiteit over Nederland is redelijk groot onder de Nederlanders. Het is dan ook wel een klagelijk volkje. Maar is dat wel terecht? Moeten we niet eens wat meer blij zijn met ons land? Natuurrampen, die kennen we maar weinig. Alleen bij fikse regenbuien dreigen rivieren over te lopen. En de verzakkingen/aardbevingen in Groningen dan? Dat is onze eigen schuld. Onze winters kennen weinig momenten van extreme kou en onze zomers geen extreme hitte. Wil je een stukje fietsen heb je geen last van steile bergen en diepe dalen. En zo kan ik nog wel wat langer doorgaan.

Nederland is nu eenmaal vlak, maar zeker niet verkeerd. Het grappige vind ik zelf altijd de mensen die op een vliegveld staan om terug te naar huis. Ze willen nooit weg, zouden wel altijd in Italië, Spanje of waar dan ook willen wonen. Maar als je daadwerkelijk woont in Italië of Spanje, dan vraag ik me toch wel af of je dan nog steeds zo tevreden bent. Dan heb je daar je dagelijkse ritme en is alles normaal. Want dat is het probleem. Nederland is gewoon Nederland. En daar moeten we mee dealen. Kortom, mocht je binnenkort in de trien zitten en je moet een aardig eindje, kijk dan naar buiten en geniet van het moois dat Nederland ons te bieden heeft.