Dit was de dag dat

Joelende mensen vullen de straten van Parijs. De generaal te paard kijkt vol trots naar de menigte om hem heen. Uit elke straat komen hordes mensen zijn kant op. Mannen lachen, vrouwen schreeuwen, kinderen rennen en de honden blaffen. Iedereen is in een jubelstemming. Na jaren van chaos, terreur, komt er weer orde, rust en regelmaat een land dat verscheurd is en waar slootjes, kanalen en rivieren rood kleurden van het bloed. Dit is de dag waarop zij aan het wachten waren. Dit is de dag dat hij het gaat doen.

De groep van tegenstanders lijkt groter en groter te worden. In de afgelopen 5 jaar zijn zoveel families verscheurd door verdriet. Vaders gingen en kwamen niet terug. Broers stelden hun zussen gerust met de boodschap ‘voor de kerst zijn we terug’. Zoons werden opgehaald om vervolgens terug te keren zonder been of zonder arm. En wiens schuld is dat? De regering acht hem verantwoordelijk. De baas van het land. Hij moet boeten, hij moet leren dat we klaar met hem zijn. Dit is de dag dat hij vertrekt.

In de verte horen we hen aankomen. We verschuilen ons goed, stel dat we gevonden worden. Het licht van de fakkels weerkaatst in de ruiten van de huizen en winkels. We wilden eerst naar onze eigen winkel rennen toen we hoorden wat er te wachten stond, maar we bedachten ons. Stel dat ze de fakkels naar binnen gooien, dan zijn we er geweest. De horde mensen komt steeds dichterbij. We horen glas rinkelen, we horen gelach en gescheld. Iemand probeert zijn eigendommen te redden, maar wordt hardhandig neergeslagen. Dit is de dag dat ons ras veranderd.

Onder luid gejuich gaat de paal omhoog. De mensen om mij heen kunnen het geloven. Naast barst een vrouw in huilen uit. Voor het eerst is 28 jaar ziet ze haar zus weer. Hardop vraagt ze zich af hoe ze zal reageren. Een man is dolblij en neemt nog een slok van zijn wodka. Mensen beklimmen de muur, rennen door de doorgang en roepen naar bekenden. Er wordt historie geschreven, betere tijden liggen in het verschiet. Nog even en dan zijn we niet meer gescheiden, maar zijn we één. Dit is de dag dat het gordijn neerkwam.

Vandaag, 9 november, is een historische dag. Het is de dag dat Frankrijk weer een alleenheerser kreeg, namelijk Napoleon Bonaparte. Het is de dag dat keizer Wilhelm II, keizer van Duitsland, gedwongen aftrad naar aanleiding van de verloren oorlog. De dag dat joden beseften dat Duitsland niet hun land was, tijdens de Kristalnacht. En de dag dat er een einde kwam aan de scheiding tussen Oost & West, de dag dat de Berlijnse Muur viel. Dit was de dag dat er historie werd geschreven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s