Hoe het ook had kunnen gaan.

De deuren van bus sluiten met een sis. Een laatste blik door het raam toont zich een stralende vrouw met een twinkeling in haar ogen. Zijn prachtige vrouw. Ze vouwt haar hand voor haar mond, geeft een kus en wuift deze in zijn richting. Ze glimlacht als haar afscheidskus wordt beantwoord met een glimlach. Plots schieten er momenten voorbij van de afgelopen dagen.

Na een vlucht van anderhalf uur land ik op het vliegveld. Het signaal van ’stoelriemen-vast’ knipt met een geluidje uit en de mensen in het vliegtuig komen tot leven. Snel pak ik mijn koffer en loop zo snel mogelijk naar buiten. Niet dat ik angst heb voor vliegtuigen, maar omdat ik zo snel mogelijk verder wil. Ongeduldig stap ik de bus in richting de aankomsthal. Dromerig staar ik voor me uit. Ik zie een prachtige dame met goudbruin haar, een lieve glimlach en helder blauwe ogen. Ze strekt haar armen naar me uit. Zal het ook zo gaan?

Als de bus stopt voor de aankomsthal stap ik zo snel mogelijk uit. Voor me strekt zich de lange gang uit richting de bagagebanden. Een hoek om, nog een lange gang door en weer een hoek om. Mijn hart begint sneller te kloppen en een glimlach kan ik nu al niet meer onderdrukken. Voor me prijken de schuifdeuren die toegang verschaffen naar de aankomsthal. Staat ze er?

Aangekomen bij de schuifdeuren werp ik een snelle blik op de mensen. Vaders die hun dochters opwachten, kinderen die hun ouders begroeten, chauffeurs die mensen verwelkomen met naambordjes en geliefden die wachten op hun wederhelft. Nog voor ik iedereen bekeken heb, blijft mijn blik rusten op die ene persoon. Een onzichtbare kracht lijkt mij sneller in haar uitgestrekte armen te drukken. Bij de eerste aanraking gaat er een warmte door mijn hele lichaam. Eindelijk, na zoveel dagen wachten, de langverwachte zoen. En nog één.

Enkele minuten staan we innig in elkaar verstrengeld, genietend van het moment dat we elkaar weer kunnen aanraken. Half verdwaasd lopen we richting de uitgang, zonder elkaar los te laten en te glimlachen. Dit heerlijke moment is onbetaalbaar.

De dagen schieten voorbij. Grapjes volgen elkaar op, de kusjes zijn in geen mogelijk te tellen en de liefde straalt van ons af. We vergapen ons aan de weelde van wijn en lekker eten. Pasta al Ragú, Lasagna, Pizza, Risotto en daarbij Chianti en Sangiovese. De wereld lijkt zoveel mooier als je gezamenlijk kunt genieten van al dit lekkers. En dan na al het lekkere eten gearmd naar de beste Gelateria voor een heerlijke Gelato. Er lijkt geen einde te komen aan al dit moois.

Met een sis sluiten de deuren zich. Een kusje komt door het raam naar me toe. Daar staat de vrouw om wie het allemaal gaat. Zij begroet mijn blik met een glimlach en twinkelende blauwe ogen. Nu ga ik haar verlaten om terug te keren naar de realiteit. Binnen drie uur zit ik in mijn vliegtuig terug naar waar het allemaal zo gewoon is. Daar waar de wereld maar door lijkt te razen. Plots wordt het me duidelijk wat me te doen te doen staat. Bij het opstaan roep ik ’Fermata! Pronto!’, stop, gauw stop. De deuren zwieren weer open en ik werp me in haar armen. ’Rimango, ik blijf’, zeg ik tevreden. Haar ogen twinkelen nog meer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s