Het merkwaardige schapengedrag van de mens.

Leerprocessen en onderwijspsychologie. Op zich niet echt mijn vak, maar het blijkt toch zeker leuk. Met name de ontwikkelingstheorieën. Hoe je leer je iemand bepaalde dingen aan, we zijn er nog niet over uit. Maar er zijn een hoop manieren. Na twee keer 45 minuten college is het college afgelopen. Enerzijds jammer, het is dan geen geschiedenis, maar zeker heel interessant. Anderzijds, weer even lekker klaar met dat psychologische gedoe. Maar dan?! Denk je op een universiteit te zitten, al meer dan 2 jaar en vele gastdocenten verder, gaan je medestudenten klappen als de docent klaar is met spreken. Ja, KLAPPEN!

Leg mij dat nou eens uit. Waarom klap je voor iemand die voor jou zijn werk uitvoert. Natuurlijk, was het een lezing geweest met nieuwe inzichten in belangrijke materie, bijvoorbeeld een genezing voor AIDS, dan geef je iemand de lof die deze persoon verdiend. Maar iemand die enkel komt om de student wat bij te brengen, waarom geef je hem applaus?

Überhaupt is applaus iets heel merkwaardigs. Er gebeurd iets, dit wordt bestempeld als iets positiefs, iets goeds en er gaat iemand met zijn handen op elkaar slaan. Want lieve mensen, dat is klappen, suf met je handen op elkaar staan rammen. Daarna volgt zonder enige moeite het merendeel van de aanwezigen en tot overmaat van ramp gaan ze ook nog fluiten en joelen. Alsof je Usain Bolt de 100 meter ziet winnen of Nederland met 11-0 wint van San Marino. Terwijl het gewoon een college is, om maar weer even terug te komen op hét voorval.

Nee, klappen voor een docent, zoiets raars. Maar we kunnen er nog meerdere aan dat lijstje toevoegen. Wat denk je namelijk van klappen voor een piloot, zorgt er voor dat je van a naar b komt, klappen voor een film, nog zo iets, die mensen zitten aan de andere kant van de wereld en je klapt tegen een beeldscherm. Nou zo kunnen we doorgaan. Ik roep iedereen op het nou eens helemaal anders te doen. Laten we nou eens gewoon accepteren dat die mensen een normale baan aan het uitvoeren zijn en dan eens gaan richten op mensen die een echt applaus verdienen: hart-chirurgen, trauma medewerkers, de politie, brandweermannen. Zij zijn de echte helden!

Een gedachte over “Het merkwaardige schapengedrag van de mens.

  1. Nouja zeg. Waarom verdient een docent die zijn werk goed doet geen applaus, en een arts wel? Dat is met twee maten meten! Je hoeft niet levensreddend bezig te zijn, om zinvol werk te doen! Een arts wordt ook gewoon betaald voor zijn werk, en een docent kan soms erg veel tijd en moeite steken in een hoorcollege.
    Een applaus is gewoon een blijk van waardering en het staat iedereen vrij om daar wel of niet aan mee te doen.
    Ik kwam op je blog, naar aanleiding van het feit dat ik zelf applaus kreeg, na het geven van een tamelijk eenvoudig eerstejaars introductiecollege. Leuk, maar wel een beetje bevreemdend. Er ontstond hier een discussie onder collega’s, of dit nu wel of niet ‘normaal’ was. Ik heb even gegoogled, en ontdekt dat de meeste studenten zich verbazen over het applaus, maar dat er ook groepen zijn waarin dat heel normaal is geworden. Ik zie niet in wat er mis mee is. Als je het een slecht college vond, is er niemand die zegt dat je mee moet klappen. Wel kun je dan even naar de docent lopen en je feedback geven. Daar kan het volgende college alleen maar beter van worden!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s