Een knipoog naar het verleden

1789, 14 juli, een deel van de bevolking bestormt woedend de Bastille. 1989, de muur in Berlijn valt en het IJzeren Gordijn trekt op. 22011, januari, de Islamitische wereld schudt op zijn grondvesten wanneer eerst Tunesië en dan Egypte wakker wordt in een revolutionaire bui. Drie gebeurtenissen uit het verleden en heden die gezien kunnen worden als een lineair verband. Maar waarom? Waar baseert deze opmerking zich op?

Egypte, 1 februari. Op een groot plein in Caïro demonstreren er meer dan een miljoen mensen. Ze zijn het niet langer eens met de rol van de president, Mubarak. Al dertig jaar is hij aan de macht en is enkel slecht voor zijn bevolking, aldus deze bevolking. De bevolking ziet hem eerder gister dan vandaag vertrekken. Dagelijks komen er meer anti-Mubarak demonstranten bij. Maar nu zijn ook de pro-Mubarak Egyptenaren de straat opgegaan om de confrontatie te zoeken. De politie steunt de laatste groep en een chaos is geboren.

1789, de Franse bevolking is rumoerig en slaat op 14 juli toe. Ze bestormen de Bastille en zetten de koning af. Als de koning, met zijn vrouw, is afgezet ontstaat er een machtsvacuüm. Gevolg is dat er twee groepen tegenover elkaar komen staan. De pro-Lodewijk groepering, de koning steunt, en de anti’s. Deze anti’s kennen de gematigden en de extremen. Wanneer zij de macht krijgen gaat het fout. Iedere (openlijke) tegenstander wordt vermoord, inclusief de ex-koning en zijn vrouw. Uiteindelijk wordt ook de leider gedood en grijpt het Directoire de macht.

1989, het jaar van de val van het communisme. In aanloop naar deze gebeurtenis ontstaan er steeds meer revoluties en opstanden. De Hongaarse revolutie al in de jaren ’60, de sleutelrevolutie in Tsjechië, maar ook de prowesterse regeringsleider van de Sovjet staat niet terughoudend over de val van het communisme in de buurlanden.

Deze drie gebeurtenissen kun je als lineair verband zetten, zoal eerder gesproken. De Franse revolutie en de opstand van de Egyptenaren lijken nog wel het meest op elkaar. Ze gaan de straat op, protesteren en proberen op alle mogelijke manieren Mubarak van de troon te stoten. Daarbij lijkt het ook op de val van het IJzeren Gordijn, want daarbij ging de bevolking de straat op omdat ze klaar waren met het huidige systeem en de machthebbers. Daarnaast sluit de gebeurtenis in Egypte aan bij de gedachte die heerst over het Midden-Oosten. Wij, de Europeanen en de Amerikanen, zien het Midden-Oosten als een gebied dat ongeveer 200 jaar achterloopt op ons gebied en onze cultuur. Wat dat betreft zou Egypte prima te vergelijken zijn met Frankrijk, omstreeks 1800.

Het is echter niet te hopen dat de Egyptische opstand zich voortzet zoals de Franse Revolutie. Een mogelijke situatie die in dat geval kan ontstaan is dat er na de val van Mubarak een machtsvacuüm ontstaat waardoor het land verscheurd wordt. Uiteindelijk zou dit kunnen escaleren in een grote oorlog in het Midden-Oosten. Gevolg is dat enerzijds een grote regio verscheurd wordt, mensenlevens worden beëindigd en er een periode ontstaat van één grote oorlog. Anderzijds zou het kunnen leiden tot grote hervormingen en een gevolg van positivisme in het Midden-Oosten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s