Never forget the dead one

Ik zag een flits van het NOS 8 uur journaal voorbij komen met als eerste item, wat ik zag, ‘Vandaag is in Servië herdacht dat de NAVO precies 10 jaar terug Kosovo aanviel’. 10 jaar verstreken. Jaren vol met andere gebeurtenissen. Wat denk je van de vuurwerkramp, de brand in Volendam, 9/11, oorlog tegen Afghanistan, de liquidatiegolf in A’dam, moorden op Pim Fortuyn en Theo van Gogh, bomaanslagen op Madrid en Londen en meer. Allemaal gebeurtenissen die we nooit zullen mogen vergeten. Stuk voor stuk stierven er mensen bij. Natuurlijk is de één minder onschuldig dan andere, denk maar aan de criminelen, toch verdienen ze geen dood door schuld.

Na dat nieuwsitem en nog één kwam een tweede herdenkingen. Ook precies 10 jaar geleden was de brand in de mont-blanctunnel. De tunnel tussen Frankrijk en Italië in de Alpen. Door een Belgische vrachtwagen gevuld met margarine ontstond in het midden een brand. Door de steile helling van de tunnel fungeerde het als schoorsteen. De tunnel vloog in brand. Er lieten uiteindelijk 41 mensen het leven, waaronder een Nederlander. De tunnel sloot voor drie jaar. In 2002 ging de tunnel pas open nadat het hele onderhoud onder één bedrijf viel, want dat was het grote probleem.

10 jaar geleden. 7 jaar was ik nog maar en toch kan ik me dit ongeluk herinneren. Het was een echte ramp. En bij een ramp hoort stil staan. Bijna 65 jaar geleden, eindigde de tweede wereldoorlog en meer dan 90 jaar geleden eindigde de eerste. Elke jaar zo rond 4 en 5 mei speelt de vraag weer of wij, Nederlanders, de oorlogslachtoffers van 1940-1945 nog steeds moeten herdenken. Of het nu niet te lang geleden is. Zouden ze dat in Engeland, Frankrijk en België ook hebben? Die strijd om de 1e wereldoorlog slachtoffers maar te “vergeten”?

Door al die andere rampen te schetsen wil ik laten zien dat we de doden niet mogen vergeten. Mensen als Pim Fortuyn en Theo van Gogh mogen ook niet vergeten worden. Niet altijd hebben ze het beste gezegd, maar toch waren het mensen, mensen van vlees en bloed met dierbare en familieleden. Wat moeten die mensen wel niet denken als niemand er meer bij stil staat. Dat we bijna 65 jaar na dato nog steeds ‘hen die vielen’ zullen herdenken is niet alleen respect, het is cultuur. Maar wel cultuur met verstand. Eens in een jaar 2 minuten nadenken over wat voor gruwel er in de wereld is. Is het nou zo slecht om die 2 minuten daar aan de te verspillen.

Vorig jaar november was het 90 jaar terug dat de eerste wereldoorlog werd herdacht. 90 jaar! Wij lopen nu al te twijfelen over 65 jaar. Een oorlog waar alleen al 6 miljoen Joden bij zijn omgekomen. Vele burgers en soldaten stierven ten koste van onze levens. Is het dan zo verschrikkelijk daar bij stil te staan. In Groot-Brittannië was het een ware “feestdag”. Ieder dacht terug aan al die jonge mannen die op het Europese land vielen, om de Duitsers te stoppen. Ook in de tweede wereldoorlog deden ze dat.

Ik vraag me dus echt af: “waarom twijfelen wij over herdenken”. Laten wij met z’n alleen herdenken op 4 mei. Niet alleen de slachtoffers van de Tweede wereldoorlog, maar ook die van de eerste, van de Vietnamoorlog, van de oorlog in Kosovo, maar ook ieder die door zinloos geweld om het leven is gekomen. En laten we alstublieft nooit meer discussiëren of het door moet gaan. Herdenken hoort bij onze cultuur. Zoiets kun je nooit meer weglaten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s